เล่มที่ 1 บทที่ 1 กำเนิดดาร์คเกมเมอร์
ลองจินตนาการถึงคนที่มีทั้งความสง่างามและมีเกียรติในชีวิตที่มีแต่ความจน
ซึ่งคุณสามารถเจอได้แค่ในละครเท่า แม้ว่าจะยากจนแค่ไหนก็ไม่สามารถกีดขวางคุณจากการแบ่งปันความเมตตาให้กับคนแปลกหน้าเลย
แม้เพียงเศษขนมปังก็ยังสามารถแบ่งปันให้แก่กันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นได้
ถ้ามีใครสักคนมาอ้างว่าคนอย่างนี้มีอยู่ในชีวิตจริงล่ะก็
ลีฮุน คงจะอัดคนคนนั้นจนเละแล้วปิดฉากเมกะตันคิกอีกหนึ่งทีแน่ๆ
ชีวิตนั้นโหดร้ายยิ่งนักกับคนจน
กฎหมายแรงงานระบุไว้ว่า ห้ามเยาวชนทำงานทุกชนิดเพื่อหารายได้โดยไม่มีข้อยกเว้น และถึงแม้ว่ามันจะผิดกฎหมายก็ตาม
เขาก็ยังทำงานทุกอย่างที่เขาสามารถนึกออกได้
ตั้งแต่อายุ
14 ปี ลีฮุนได้เข้าไปทำงานเย็บผ้าในโรงงาน
แม้ว่าค่าจ้างจะน้อยนิดแต่ลีฮุนก็สามารถทานอาหารฟรีจากที่นี่ได้
อย่างไรก็ตามการทำงานอยู่ใต้ดินที่มีพัดลมระบายอากาศแค่
2 ตัว สุขภาพของเขาแย่ลง ปอดของเขาเสียหายอย่างหนักซึ่งตามมาด้วยบิลค่ารักษาพยาบาลที่แสนแพง
ต่อมาลีฮุนได้ย้ายไปทำงานที่ปั๊มแก๊สและบางครั้งเขาก็จะลากรถเข็นออกไปเก็บขยะรีไซเคิลไปขายอีกด้วย
แต่ไม่ว่าเขาจะทำงานหนักแค่ไหนก็ตาม เงินในกระเป๋าของเขาก็มีเพียงแค่เศษเหรียญเท่านั้น
ปัญหาเล็กน้อยเพียงข้อเดียวนั่นคือ
เขานั้นทำงานอย่างผิดกฎหมาย นายจ้างของเขาได้ใช้ความจริงข้อนี้ทำให้ต้องฮุนทำงานอย่างหนักเพื่อแลกกับค่าจ่างเพียงเล็กน้อย
ลีฮุนได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งการเอาเปรียบจนกระทั่งเขาอายุ
20 ปี
ซึ่งมันทำให้ลีฮุนรู้ถึงคุณค่าของเงินเป็นอย่างดี
อย่างไรก็ตามทุกอย่างจะเปลี่ยนไปนับจากนี้ ตอนนี้เขากลายเป็นผู่ใหญ่และมีบัตรประชาชนแล้ว
ทำให้เขาสามารถทำงานได้อย่างถูกกฎหมาย
ลีฮุนพึมพำขณะที่กำลังเก็บบัตรประชาชนเข้ากระเป๋า
“ชั้นต้องทำงานให้หนักจนกว่าร่างกายของชั้นจะพัง
3
งานต่อวันน่าจะไหวอยู่นะ”
เมื่อตอนลีฮุนยังเด็ก
พ่อกับแม่ของเขาได้เสียชีวิต
ครอบครัวที่เหลืออยู่ของเขามีแค่คุณย่ากับน้องสาวของเขาเท่านั้น
“เอาล่ะ! หลังจากนี้ชั้นจะต้องรวย”
ลีฮุนตั้งคำมั่นกับตัวเองแล้วเดินทางกลับบ้าน
“กลับมาแล้วหรอ?”
ย่าของเขานอนซมอยู่ในที่นอน
หลังจากที่ตกบันไดเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้เอวเคลื่อนจนไม่สามารถทำงานได้
ถึงแม้ว่าจะทานยาแล้ว
แต่ด้วยฐานะที่ยากจนทำให้ไม่สามรถรับการรักษาอย่างที่ควรจะเป็นได้ ทำได้เพียงแค่นอนพักอยู่ที่บ้านเท่านั้น
เพราะไม่รับการรักษาอย่างถูกต้อง ทุกๆคืนย่าของเขาทำร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด
เมื่อไหร่ก็ตามที่ลี
ฮุนเข้ามาในบ้าน เขารู้สึกเจ็บที่หน้าอกทุกครั้ง
มันเป็นบ้านที่ไร้ชีวิตชีวาที่มีน้องสาวที่ทำตัวห่างเหินกับคุณย่าแก่ๆเท่านั้น
“ฮายันล่ะครับย่า?”
“ย่าก็ไม่รู้เหมือนกัน
เธอออกไปข้างนอกแล้วยังไม่กลับมาเลย บางที่เธออาจจะไปเที่ยวเล่นกับพวกนิสัยไม่ดีอีกล่ะมั้ง”
ลี ฮายัน คือน้องสาวของลี ฮุน ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้เห็นหน้าของเธอบ่อยเท่าไหร่นัก
“ไม่เป็นไรหรอกครับ
คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกครับ”
“แกเป็นพี่ชายคนเดียวของฮายันนะ
พี่ชายก็ควรจะปกป้องน้องสาวสิ”
“ครับย่า”
ลีฮุนยิ้มแห้งๆแล้วเดินไปที่ห้องของเขา
ถึงแม้ว่าตัวเขาจะต้องไปทำงานก่อสร้างหรือขับรถแท็กซี่
เขาก็ยังอยากให้น้องสาวของเขานั้นได้เรียนมหาลัย
เมื่อไม่นานมานี้น้องสาวของเขาเริ่มที่จะออกนอกลู่นอกทาง
แต่เธอนั้นเป็นคนร่าเริงและฉลาด ต่างจากลีฮุน เขาเชื่อว่าถ้าน้องสาวของเขาเข้าเรียนมหาลัยเธอคงได้เจอสามีที่ดีและมีความเป็นอยู่ที่ดีได้
ลีฮุนยังต้องการที่จะตอบแทนบุญคุณย่าของเขาเพราะเธอได้เสียสละทุกอย่างเพื่อเลี่ยงดูลีฮุนและลีฮายัน
“ใช่แล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปหางาน
ต้องเตรียมตัวสำหรับการสัมภาษณ์ด้วย...”
ขณะที่พูดกับตัวเอง ลีฮุนก็เปิดคอมพิวเตอร์ เสียงหึ่งๆดังออกมาจากคอมพิวเตอร์เก่าๆ
ทันทีที่เชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ต ลีฮุนก็เข้าเกมเป็นกิจวัตร เกมนั้นคือ
คอนทิเนนต์ ออฟ เมจิค(Continent of Magic) เป็นเกมคลาสสิคที่เปิดให้บริการเมื่อ 20 ปีที่แล้ว
เป็นเกมออนไลน์ที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างความปั่นป่วนให้กับเหล่าเกมเมอร์ทั่วทั้งเกาหลีเลยทีเดียว
เกมนี้ได้อยู่บนจุดสูงสุดมาตลอดจนกระทั่งเมื่อ 3 ปีที่แล้ว
คอมพิวเตอร์รุ่นคุณปู่ของลีฮุนนั้นได้มาจากการนำเอาชิ้นส่วนต่างๆจากที่นู่นที
ที่นี่ที มาประกอบกัน ทำให้ไม่สามารถเล่นเกมอื่นได้เลย มีเพียง คอนทิเนนต์ ออฟ
เมจิค เท่านั้น ที่สามารถเล่นได้อย่างลื่นไหล
เกมนี้เป็นเกมแรกที่เขาเล่น
เวลาที่เขาเล่นเกมนี้นั้นทำให้เขารู้สึกมีความสุข สไตล์การเล่นของลีฮุนนั้นเรียกได้ว่าแปลกประหลาดมาก
เขาทำการออกล่ามอนสเตอร์ทั้งวันทั้งคืนแทนที่การมีปฏิสัมพันธ์พูดคุยกับผู้คนภายในเกม
หลังจากที่เขากำจัดมอนสเตอร์ทั้งหมดและเพิ่มเลเวลแล้ว
เขาก็จะมุ่งไปยังดันเจี้ยนที่ยากขึ้นกว่าเดิม
เขาไม่สงครามกิลด์เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ลีฮุนค้นพบความสุขในการเล่นเกมจากการเพิ่มความสามารถและอัพเกรดอุปกรณ์ให้กับตัวละครของเขา
มีครั้งหนึ่งที่เขาเล่นเกมติดต่อกัน 200 ชั่วโมงโดยไม่หลับไม่นอนเลย
มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับเขาในการใช้ความพยายามเป็นเดือนที่จะเพิ่มเลเวลขึ้นซักเลเวลหรือจัดการกับบอสซักตัว
บางคนอาจสงสัยว่า
ทำอย่างนี้มันสนุกตรงไหนกัน
แต่สำหรับลีฮุนเขารู้สึกสนุกที่ได้เห็นตัวละครของเขาแข็งแกร่งขึ้นและสามารถเอาชนะศัตรูที่เขาเคยแพ้มาก่อนได้
นั่นทำให้เขามีความสุขมาก ไม่นานนักเลเวลและสเตตัสของเขาขึ้นสูงสุดจนไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกแล้ว(เลเวลตัน)
นี่ถือว่าเป็นสถิติครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในประวัติศาสตร์ในเวลาหลายสิบปีของ
คอนทิเนนต์ออฟ เมจิค เลยก็ว่าได้
เมื่อลีฮุนมองย้อนกลับไป
เขาไม่พบใครสักคนที่สามารถเรียกว่าคู่แข่งได้เลย ในดันเจี้ยน
ลีฮุนสามารถจัดการกับมอนสเตอร์ทั้งหมดในดันเจี้ยนด้วยตัวคนเดียว
ในขณะที่คนอื่นๆต้องจับกลุ่มออกล่ากันเป็นปาร์ตี้
หลังจากที่ลีฮุนได้ขึ้นสู่จุดสูงสุด เขาก็เริ่มหมดความสนใจใน คอนทิเนนต์ ออฟ เมจิค
ปัจจุบันนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าไปมาก
จุดมุ่งหมายสูงสุดของเกมทุกเกมคือการติดตั้งระบบเสมือนจริงเข้าไปในตัวเกม
มีเกมหนึ่งที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากชื่อว่า
รอยัล โร้ด ที่เรียกได้ว่าเป็นมาตรฐานของเกมระบบเสมือนจริงเลยก็ว่าได้
เริ่มต้นด้วยโลกที่ยังไม่ถูกสำรวจ
ตัวเกมเต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์ต่างๆและผู้เล่นหลายหมื่นคน ยังรวมไปถึงอาชีพและสกิลต่างๆอีกหลายหมื่นอีกด้วย
คุณสามารถสนุกสนานไปกับการผจญภัยที่คุณใฝ่ฝันหรือแม้แต่นัดเพื่อนไปตกปลาที่ทะเลซักสองสามวันก็ได้ตราบเท่าที่คุณไม่ได้บังเอิญพบกับพายุใต้ฝุ่นล่ะนะ
รอยัล
โร้ดเป็นเกมที่มีอิสระสูงมาก แต่ความสุดยอดของเกมนี้คือระบบของเกมที่แสนมหัศจรรย์
รอยัล โร้ดกลายเป็นเกมที่มีชื่อเสียงในด้านของเกมที่สนุกที่สุดที่คนทุกคนจะหาได้ในเกมต่างๆ
“สำหรับชั้น
มันก็เป็นแค่ความฝันล่ะนะ”
ลีฮุนจะสามารถหวังอะไรได้กับคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าๆของเขาที่แค่เปิดเว็บก็ทำให้คอมช้าแล้ว
ถึงแม้ว่าจะเป็นที่นิยมแค่ไหนก็ตาม
แต่การที่จะติดตั้งอุปกรณ์สำหรับระบบเสมือนจริงนั้นต้องจ่ายเงินกว่า 10 ล้านวอน ถ้าเขามีเงินมากขนาดนั้น
ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาก็ต้องจ่ายค่ารักษาของย่าก่อน
ที่เหลือก็ต้องเก็บไว้สำหรับเป็นค่าเทอมเมื่อน้องสาวของเขาเข้ามหาลัย
ตอนนี้ลีฮุนต้องหาเงินอย่างขยันขันแข็ง เรื่องเกมคงต้องหยุดไปก่อน
“ชั้นสามารถขายตัวละครของชั้นได้นี่นา?”
เหมือนว่าลีฮุนจะเคยเห็นจากหนังสือพิมพ์หรือที่ไหนซักแห่งว่า
การซื้อขายตัวละครในเกมนั้นเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน
ลีฮุนก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาว่าในเมื่อเขาจะลบตัวละครทิ้งอยู่แล้ว
การขายให้คนอื่นก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่สักเท่าไหร่
ลีฮุนเริ่มค้นหาเว็บไซต์สำหรับซื้อขายตัวละคร
เพียงแค่ค้นหาครั้งเดียว ผลลัพธ์ก็แสดงเว็บไซต์ออกมาหลายสิบเว็บ
และลีฮุนได้เลือกเว็บไซต์ที่มียอดการซื้อขายเยอะที่สุดในจำนวนนั้น
“ชั้นแค่โพสรูปละครที่จะขายแล้วก็ลงราคาแค่นั้นก็เสร็จสินะ?”
ลีฮุนได้อัพโหลดรูปตัวละครของเขา
สำหรับตัวละครที่มีเลเวลสูงสุดพร้อมทั้งสวมใส่อุปกรณ์ที่ดีที่สุดที่ได้มาจากมังกรนั้นมีราคาราวๆ
30 ล้านล้านMark (หน่วยเงินในเกม)
เขาตัดสินใจที่ตั้งราคาประมูลเริ่มที่ 50,000 วอน (1,538 บาท)
เพราะกลัวว่าจะไม่มีใครมาซื้อถ้าเขาตั้งราคาสูงเกินไป
การประมูลจะสิ้นสุดภายใน
1 วัน
เพื่อที่จะหางานได้ทันทีลีฮุนต้องรีบหาเงินเพื่อซื้อสูทสำหรับใส่ไปสมัครงานให้เร็วที่สุด
แม้ว่าการใช้เวลาประมูลนานๆอาจทำให้ได้เงินเยอะขึ้นก็ตาม
ปกติจะมีระบบกำหนดราคาของตัวละครและไอเทมอยู่
แต่การจะเข้าให้งานในส่วนนั้นทำได้แค่คนที่จ่ายเงินค่าสมาชิกเท่านั้น
ลีฮุนจึงไม่สามารถใช้งานระบบนั้นได้
หลังจากโพสเสร็จลีฮุนก็เข้านอน
เขาวางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าและแวะไปสำนักงานจัดหางานใกล้ๆบ้าน หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง
โพสของเขานั้นได้กลายเป็นที่สนใจเป็นอย่างมาก
เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีใครเชื่อโพสของลีฮุน เนื่องจากแพทช์ล่าสุดของคอนทิเนนต์
ออฟ เมจิค ทำให้พวกเขารู้ดีว่ามีการปรับเลเวลสูงสุดขึ้นมากกว่าเดิม
ตอนนี้เลเวลสูงสุดอยู่ที่ 200 พวกเขาเชื่อว่าต่อให้หาจากทั้งเซิฟ
ก็ไม่มีคนที่จะไปถึงเลเวลสูงสุดแน่นอน แต่ตอนนี้กลับมีอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาตั้งโพสขายตัวละที่มีเลเวลสูงสุด
“มีคนตั้งโพสหลอกอีกแล้วว่ะ”
“ไอ้บ้าที่ไหนมาตั้งโพสน่าเบื่อแบบนี้วะ”
“แรกๆมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่โพสแบบนี้มีบ่อยเกินไปแล้วนะ”
หลายๆคนเข้ามาคอมเมนต์แบบนี้
ยังมีบางคนพูดอีกว่า อย่าโง่ไปโดนหลอกเชียวนะ ยังมีอีกพวกที่เข้ามาขอบคุณที่ทำให้พวกเขาได้หัวเราะ
บางคนก็บอกว่ามีคนเคยตั้งโพสอย่างนี้มามาหลายครั้งตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาแล้วโว้ย
พวกเขาไม่มีทางโดนหลอกอีกแน่นอน
“เฮ้ย ไม่จริงน่า”
“เป็นไปไม่ได้”
ชาวเน็ตหลายคนเมินโพสของลีฮุนไป
แต่ก็มีบางคนที่อดใจไม่ไหวแล้วกดเข้าไปดูโพสของลีฮุนอีกครั้ง ซึ่งทุกๆการโพสประมูลในเว็บบอร์ดจำเป็นต้องมีรูปภาพประกอบแนบมาด้วยทุกครั้ง
พวกเขาเปิดดูไฟล์แนบทุกไฟล์ ข้อมูลตัวละครโดดเด่นมากสเตตัสทุกอันถูกอัพจนเต็มและยังใส่อุปกรณ์สุดเทพอีก
“หมอนี่มันไปเอาอาวุธพวกนี้มาจากไหนวะ?”
“เหยดดดด เกราะมังกรแดงครบเซ็ทแล้วยังมีโล่กระดูกหลังมังกรอีก!!”
“เขาบอกว่าสร้างโดย Black God of Valor แหละ”
อย่างไรก็ตาม มันไม่เหมือนกับโพสหลอกทั่วไป การที่จะสามารถเก็บรายละเอียดได้ดีขนาดนี้
คนที่ทำมันต้องมีฝีมือมากแน่ๆ ทำให้หลายคนเริ่มนับถือลีฮุนขึ้นมาหน่อยนึง
“หมอนี่ต้องใช้เวลานานมากแน่ๆ”
“ฉากมาจาก COM (Continent
of Magic) แน่นอน แต่ไม่รู้ว่าหมอนี่ไปเอาพวกไอเทมนี้เอามาจากเกมไหน?”
ในกลุ่มผู้ที่เข้ามาดูโพสมีกราฟฟิกดีไซเนอร์อยู่ด้วย
พวกเขาพยายามที่จะหาจุดที่ผิดสังเกตในรูปตัดต่อพวกนี้
“ไม่ว่ารูปพวกนี้จะตัดต่อดีแค่ไหนก็ตาม
มันจะมีร่องรอยการตัดต่อเหลืออยู่ทุกครั้ง แม้ว่ามันจะดูสมบูรณ์แบบในสายตาของคน
แต่ถ้าใช้เทคโนโลยีตัวใหม่ละก็ แปบเดียวก็หาจุดเล็กนั่นเจอแน่นอน”
พวกดีไซเนอร์ได้ขยายรูปด้วยกำลังขยาย 10000 เท่า
เพื่อดูรูปแบบพิกเซล สังเกตเงาทุกเงา ทำแม้กระทั่งใช้เครื่องแสกนรูปสามมิติ
เพื่อที่จะพิสูจน์ว่ารูปนี้เป็นรูปตัดต่อ แต่ทั้งหมดก็ไร้ผล
สุดท้ายพวกเขาก็ต้องยอมรับความจริง
“รูปพวกนี้เป็นของจริงทั้งหมด”
“ผมเป็นหัวหน้าดีไซเนอร์ของบริษัท LK ขอรับรองว่ารูปนี้ไม่มีการตัดต่อแต่อย่างใด”
เมื่อทั้งหมดมันไม่เป็นไปอย่างที่คิด
พวกนักกราฟฟิกดีไซเนอร์ก็เริ่มพากันออกมายืนยันว่ารูปพวกนี้เป็นของจริง
“เป็นของจริงแน่นอน ตัวละครที่ชื่อ
วีด นี่ดังมากเลยล่ะ”
“อุปกรณ์พวกนี้เป็นของวีดแน่นอน
แต่ผมก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าเขาเวลตันแล้ว สุดยอดจริงๆ”
ลีฮุนนั้นเล่นเกมคนเดียวมาโดยตลอด
พยายามหลีกเลี่ยงดันเจี้ยนที่มีคนเยอะ
เขาไม่เคยเข้าร่วมสงครามและพยายามทำตัวไม่ให้เด่นมาก
แต่กลับมีข่าวลือของเขาไม่มีหยุด ชายผู้ซึ่งสังหารมังกรและคราเคน กวาดล้างดันเจี้ยนเลเวลสูงที่สุดได้ด้วยตัวคนเดียว
ถึงลีฮุนจะไม่เคยติดต่อหรือร่วมมือกับใครในเกมเลย
นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครไม่รู้จักเขา ในจำนวนคนที่ยังเล่น COM อยู่ วีดถือว่าเป็นตำนานเลยทีเดียว
มีแต่ลีฮุนนี่แหละที่ไม่รู้ว่าตัวเองดังซะนี่
“ถ้างั้นอุปกรณ์พวกนี้ก็ของจริงน่ะสิ?”
“นี่มันแจ็คพอตชัดๆ”
ราคาตั้งต้นของการประมูลอยู่ที่
50,000 วอน
โดยไม่ค่าตัวละครและรวมอุปกรณ์ ก็ยังถือว่าราคาถูกมาก ผู้คนเริ่มที่จะกดประมูลกัน
จากราคา 50,000
วอน เพิ่มขึ้นไปเป็น 300,000
วอน อย่างรวดเร็ว ยังมีการประมูลเรื่อยๆจนกระทั่ง 700,000 วอน
หนึ่งชั่วโมงต่อมาราคาประมูลได้ทะลุ 1,000,000 วอน แค่อุปกรณ์หนึ่งชิ้นก็มีราคามหาศาลแล้ว
ทำให้ไม่มีใครลังเลที่จะประมูลเลย ทำให้การประมูลเริ่มดูเดือดขึ้น
ต่อมาหลายคนเริ่มยอมแพ้ในการประมูลเพราะว่าราคาประมูลเริ่มสูงขึ้นมาก
และยังจะสูงขึ้นอีก ถึงแม้ว่าผู้เล่นเกมคอนทิเนนต์ ออฟ เมจิคจะลดลงอย่างมาก
แต่หลังจากที่มีการรวมเซิฟเวอร์และเปิดให้เล่นฟรี ก็ยังถือว่ามีผู้เล่นเยอะอยู่พอสมควร
เป็นเรื่องปกติที่ผู้ประมูลจะเป็นผู้เล่นในCOM พวกเขาเหล่านี้ล้วนทำให้ในบริษัทใหญ่ๆและมีเงินกันทั้งนั้น
ครึ่งหนึ่งเมื่อเกมนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมา
คอนทิเนนต์ ออฟ เมจิค เคยทำให้คนทั้งเกาหลีเล่นกันจนไม่ได้หลับได้นอน ตัวละครที่มีเลเวลสูงที่สุดในเกมเปรียบเสมือนกับของโบราณที่แสนมีค่าที่คุณต้องการจะเป็นเจ้าของแล้วเอาไปอวดโชว์ให้เพื่อนๆของคุณดู
มีพวกบางคนในกลุ่มพนักงานบริษัทเริ่มโทรตามหัวหน้าของพวกเขาอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้าครับ นั่นหัวหน้ารึเปล่าครับ?”
-ทำไมแกถึงโทรมาหาฉันกลางดึกอย่างนี้หละ?
อยากโดนไล่ออกงั้นเหรอ?
“เอ๋? เอ่อ คือว่า....
สมัยก่อนหัวหน้าเคยเล่นคอนทิเนนต์ ออฟ เมจิค ใช่รึเปล่าครับ?”
-ใช่ ชั้นเคยเล่น แล้วมันยังไงล่ะ?
“ตอนนี้มีการประมูลตัวละครที่มีเลเวลสูงที่สุดในCOM ผมคิดว่าบางทีหัวหน้าอาจจะสนใจน่ะครับ...”
-อะไรนะ!! วิ...วีด นายหมายถึงวีดงั้นเหรอ!!?
“ใช่ครับ ผมว่าแล้วเชียวว่าหัวหน้าต้องรู้จักวีด ตอนนี้เขามีเลเวล 200 สเตตัสถูกอัพจนเต็มแถมอุปกรณ์ยัง....”
“ใช่ครับ ผมว่าแล้วเชียวว่าหัวหน้าต้องรู้จักวีด ตอนนี้เขามีเลเวล 200 สเตตัสถูกอัพจนเต็มแถมอุปกรณ์ยัง....”
-นายรีบเอาเงินของนายประมูลไปก่อนเลย 30 ล้านวอน
ตอนนี้เลย!! ฉันกำลังรีบกลับบ้าน
ยังไงก็พยายามประมูลให้ได้ที่หนึ่งไว้ล่ะ พอถึงบ้านแล้วฉันจะไปประมูลต่อเอง
ถ้าเทียบอายุในตอนนี้
ผู้บริหารระดับสูงในบริษัทต่างๆก็เคยเล่นเกมนี้ในสมัยวัยรุ่น คนกลุ่มนี้ทำให้ราคาการประมูลสูงยิ่งขึ้นไปอีก
ในเว็บไซต์ต่างๆ กระทู้ยอดนิยมทุกเว็บไซต์ต่างพูดถึงการประมูลตัวละครที่มีเลเวลสูงที่สุดในCOM หลายคนเริ่มค้นหาการประมูลนั้น
เพื่อที่จะเข้าร่วมการประมูล นับจากนี้การประมูลของจริงได้เริ่มขึ้นแล้ว
ในขณะที่โลกอินเตอร์เน็ตกำลังร้อนระอุอยู่
ลีฮุนกลับนอนหลับอย่างไม่รู้อะไรเลย
“กรรมกร 50000วอนต่อวัน
ล้างจานในภัตตาคาร 30,000 มื้อเย็น
แฮม ต้มกระดูก.....”
เขากำลังฝันอยู่ว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไรบ้าง....
ตอนนี้คนทั้งประเทศต่างก็ให้ความสนใจการประมูลตัวละครของลีฮุน
ทำให้ราคาสูงขึ้นอย่างมาก
ถึงแม้ว่าจะมีหลายๆคนไม่รู้จักว่าใครคือคนที่มีเลเวลสูงสุดใน COM แต่ความต้องการที่จะเป็นเจ้าของและโชว์ตัวละครที่มีเลเวลสูงสุดของเกมที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่จุดสูงสุดของเกมออนไลน์ให้คนอื่นดู
ทำให้คนเหล่านั้นมาเข้าร่วมประมูลด้วยเหมือนกัน
ในที่สุดราคาก็ทะลุ
100 ล้านวอน เมื่อถึงจุดนี้หลายๆคนเริ่มยอมแพ้เพราะมันเริ่มสูงเกินกว่าวงเงินที่พวกเขาจะประมูลได้
“ฉันคิดว่า ไอ้คนที่ขายตัวละครตัวนี้มันต้องมีความคิดประหลาดๆแน่ๆ”
“นั่นสิคนปกติที่ไหนจะมาตั้งเวลาประมูลแค่ 24
ชั่วโมง กับตัวละครที่ประเมินค่าไม่ได้แบบนี้”
“หมอนั่นคงคิดว่าการตั้งเวลาให้น้อยคงจะทำให้ได้ราคาสูงที่สุดล่ะมั้ง?”
หลายๆคนที่ยอมแพ้ไปต่างเข้ามาคอมเมนต์ปลอบใจตัวเอง
ทำให้คอมเมนต์ในโพสมีมากกว่า 900 คอมเมนต์ไปแล้ว
การประมูลเป็นไปอย่างต่อเนื่องและเมื่อมีราคาทะลุเกิน
300 ล้านวอน ก็เริ่มมีหลายๆบริษัทมาเข้าร่วมประมูล
